A Week Without Sight

Your eyes are very important. Try to imagine what it’s like to lose your sight.

I didn’t have to imagine. I woke up, on the day before my scheduled departure for England, with a pain in my right eye. At first it was just irritating, but the pain gradually increased to the point where I could not open my eyes at all. I rushed to the hospital, still feeling confident that this was a minor injury, and that I would be on a plane tomorrow.

That was not to be. It turned out that I had a cornea abrasion in my right eye, which meant a few week’s time to heal at the least. And then it got infected. And then the specialist found old scars in my left eye which were vulnerable to the same injury that occurred on my right one.

For three days, any eye use was accompanied by a sharp pain in my right eye. Even opening only my left eye was painful. So I had to learn to get by, using only the minimum amount of eyesight. The major problem, however, was not moving around or taking a bath. It was boredom.

For an information junkie and gamer like me, restricted eye use was a unique kind of torture. I resorted to listening to songs and speeches on youtube, but these were not accessible all the time. Most of the time I had to lie down with only my thoughts as company.

I tried to plot novels and stories, rehearsed philosophical arguments, recalled memories of a happy time, and even replayed some games in my mind. Piano playing without sight was an unexpected source of fun. I also exercised my imagination in certain physical activities, if you know what I mean. I found out that my imagination was working fine, and more than adequate to the task. 

According to the eye specialist, the injury was probably caused by wear and tear, especially after sustained use late at night with little blinking. As the eye becomes drier, the surface is easily injured. So let this be a warning to all. Take frequent breaks, blink often, no more late nights. 

Leaving Japan

I am writing this in the train to the airport, and finally I realize that I’m really leaving Japan.

And I feel sad. Incredibly, indescribably sad.

I’m often asked about my best memories and impressions of Japan. On my last recording for NHK Radio Japan, I was asked this question yet again. I struggled for a while for an answer that would satisfy me.

By having to search my memories for the answer, did this mean that I had no impressionable moments in Japan? No, of course not. I have plenty of pleasant memories. But it did take some time to recognize that my most memorable moments were ones I spent in the company of friends in Japan. So that’s my answer. It’s actually the people I met here that meant the most to me.

Thank you to all of you. The people in Gaidai, Todai, the lab, NHK. The Monbusho people who were my family away from home. All the other people that I met here. Special thanks to the Sendagi team.

You all have enriched my life here, in every sense of the word. You have given me the most precious and irreplaceable gift of all, memories. With worldly goods, we would adapt to any new pleasure, thus the thrill of material gifts will fade over time. But these memories will be with me whenever I choose to recall them. The pleasant, the bittersweet, and all the rest.

Some of you I may never meet again in person. That’s what made me sad. But for some I feel that our paths will cross again, somewhere, somehow.

Hope we will meet again. Farewell.

The Limits of Free Speech

Are we free to speak anything we want? Even for free speech advocates like me, there are some limits to speech. So where do we draw the line?

Let me give you some example cases.

1. Ordering someone to murder another person.

2. Shouting “Fire!” falsely in a crowded theater.

These cases are not protected forms of speech. You are not free to commit acts like these, and the reason is clear. Ordering a murder causes harm to the murdered person (obviously), and shouting fire may cause the crowd to panic and stampede, leading to injury and even death. The principle is that you are not free to speak when your speech will cause a demonstrable harm to another person.

Now contrast it with the following examples.

1. Blaspheming against a religion

2. Lese-majeste

These two latter cases are closely related. Religious fundamentalists and royalists revere a sacred institution, and they want to restrict any speech that they deem insulting, disrespectful or offensive to their holy person. They claim that their hurt feelings is a sufficient reason to restrict free speech.

However, there is a problem with their reasoning. Imagine for a moment that I worship Mickey Mouse as the most holy and sacred being. Using the exact same reasoning as the royalists, I want to ban everything that I consider disrespectful to Mickey Mouse. This includes photoshopped pictures and disparaging comments. Also, saying you don’t like Mickey Mouse is also very offensive, both to me and to Mickey himself.

(Once Mickey’s fans get their way, all the supporters of singers/actors/everything else will be clamoring for the right to keep haters silent as well. What will happen then, when we can’t say a bad word about Justin Bieber or Twilight?)

At this point, some royalists may say that they don’t respect Mickey Mouse. Congratulations! You’ve finally gotten the point. If you can make me worship your sacred institution, then I can certainly make you worship Mickey Mouse.

The conclusion is that speech should be restricted when it harms other people, but hurt feelings do not count. If you disagree with this conclusion, you are being very disrespectful. You’ve hurt my feelings and deeply offended me. Therefore, I will make you shut up.

How fair does that sound?

พวกบ้าคลั่งทีมฟุตบอล

บางทีแฟนบอลที่คลั่งไคล้คนละทีมกัน ถึงกับลงไม้ลงมือชกต่อย เพียงเพราะอีกฝ่ายไปพูดไม่ดีเกี่ยวกับทีมรักของตน

หรือ”ดูหมิ่น”ทีมของตนนั่นเอง

ช่างป่าเถื่อนจริง ๆ เขาไม่ชอบทีมเราก็ปล่อยเขาไปสิ เขาด่าว่าทีมที่เราเชียร์แล้วเราต้องไปเจ็บเนื้อร้อนตัวขนาดนั้นเลยหรือ? เรามีสิทธิไปห้ามเขาพูดเกี่ยวกับทีมเราหรือ?

เวลาที่เขาว่าทีมเรา ก็ไม่มีใครบังคับให้เราต้องไปฟังเขา เราฟังแล้วเราก็ไม่จำเป็นต้องอยู่นิ่ง เรามีสิทธิออกมาพูดปกป้องและโฆษณาทีมเรา เราว่าทีมเขากลับก็ได้ เราเขียนบทความ เขียนหนังสือตอบโต้ก็ได้

แต่สิทธิเราไม่ได้ครอบคลุมการบังคับให้เขาหุบปาก

ดูเหมือนหลายฝ่ายจะไม่เข้าใจว่า การดูหมิ่นหรือการไม่แสดงความเคารพ เป็นสิ่งที่เราห้ามคนอื่นไม่ได้ เพราะเหตุผลแค่ว่าเรารู้สึกถูกดูหมิ่น มันไม่เพียงพอที่จะไปใช้ห้ามคนอื่นไม่ให้ออกความเห็น

การอ้างว่าถูกดูหมิ่นแล้วไปสั่งให้คนอื่นหุบปาก เป็นวิธีคิดแบบนักเลง (เช่น การบอกว่าทีมไม่เก่ง การไม่เรียกชื่อเต็ม ๆ ว่าเป็นทีมแชมป์ 19 สมัย การไม่ชื่นชมนักเตะในทีม ทั้งหมดนี้เป็นการดูหมิ่นทีมผม และผมจะบังคับให้คุณหยุดพูดเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นคุณจะโดนต่อยหรือไม่ก็จับเข้าคุก)

บางคนอาจจะบอกว่า ทีมของเขามันพิเศษจริง ๆ นะ เพราะฉะนั้นจึงควรได้รับการยกเว้นจากการโดนดูหมิ่น แต่ไม่ว่าทีมคุณจะดีเลิศอย่างไรก็ฟังไม่ขึ้น เพราะถ้าทีมคุณยกเว้นได้ ทำไมทีมอื่นจะยกเว้นไม่ได้?

ถ้าคุณคิดว่าความรัก ความชอบ ความเคารพ เป็นสิ่งที่บังคับกันได้ คุณก็ไม่ต่างอะไรกับแฟนบอลป่าเถื่อนคนหนึ่ง

โดยส่วนตัวแล้ว ผมเป็นแฟนทีมแมนยูอย่างเหนียวแน่น เป็นมากว่าสิบปีแล้ว ตั้งแต่สมัยเบคแฮมยังหนุ่ม ๆ แต่ผมก็ไม่ว่าอะไรนะถ้าคุณจะเชียร์ทีมอื่น

หรือแม้คุณจะไม่ดูบอลเลยก็ตาม

ทำไมเราจะคุยกันเรื่องนี้ไม่ได้?

มีคนที่หวังดีหลายคน ในหมู่เพื่อนและครอบครัว บอกผมว่า ไม่ควรวิจารณ์เรื่องกฎหมายหมิ่นฯ หรืออย่างน้อยก็ไม่ควรพูดออกสาธารณะ

ผมอยากถามง่าย ๆ ว่า ทำไม? ทำไมเราจะคุยกันเรื่องนี้ไม่ได้?

สิ่งที่ผมทำคือ พยายามตัังคำถามและเสนอความเห็นเกี่ยวกับกฎหมายของไทย

ถ้าคนที่หวังดีเหล่านี้คิดว่าสถาบันพระมหากษัตริย์มีความสำคัญกับประเทศไทย กฎหมายที่เกี่ยวกับพระมหากษัตริย์ก็ยิ่งมีความสำคัญไม่ใช่หรือ? ยิ่งเป็นเรื่องสำคัญก็ยิ่งควรหารือกันไม่ใช่หรือ?

แนวคิดผมอาจจะแปลกเล็กน้อย แต่ผมคิดว่า การหารือเรื่องกฎหมาย เป็นหนึ่งในหน้าที่ของประชาชนในระบอบประชาธิปไตยด้วยซ้ำ ถ้าการพูดคุยเรื่องความสมควรของกฎหมาย เป็นเรื่องที่ผิด น่าละอาย ควรปกปิด และอาจทำให้ถูกโจมตีได้  ก็มีอะไรบางอย่างผิดพลาดเกี่ยวกับประเทศนี้แล้ว

(ถามเล่น ๆ ว่า ถ้าห้ามวิจารณ์กษัตริย์ แล้วห้ามวิจารณ์กฎหมายที่ห้ามวิจารณ์กษัตริย์ แล้วจะห้ามวิจารณ์การห้ามวิจารณ์กฎหมายที่ห้ามวิจารณ์กษัตริย์ด้วยหรือไม่? แล้วจะห้ามวิจารณ์การห้ามวิจารณ์การห้าม…)

ผมเห็นว่ากฎหมายนี้มันลิดรอนเสรีภาพในการแสดงออก

จะให้ผมพูดชื่นชมกฎหมายนี้หรือ?

ผมคิดว่าการจับคนแปลหนังสือเข้าคุกและตั้งระบบปิดกั้นอินเตอร์เน็ต มันทำให้เราเข้าใกล้ระบบกฎหมายแบบเกาหลีเหนือเข้าไปเรื่อย ๆ

จะให้ผมสนับสนุนระบบกฎหมายนี้หรือ?

สังเกตให้ดี ว่าผมไม่เคยพูดถึงตัวบุคคลของพระมหากษัตริย์เลย เพราะเรื่องของพระมหากษัตริย์ไม่เคยเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ถ้าแยกไม่ออกระหว่างการวิจารณ์บุคคลกับการวิจารณ์ระบบกฎหมาย ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว

ผมถูกฝึกมาให้คิดแบบนักวิทยาศาสตร์ ไม่มีคำถามไหนที่ถามไม่ได้ ไม่มีเรื่องอะไรอยู่เหนือการวิจารณ์

วิธีรับมือกับคนที่คิดไม่เหมือนเรา ไม่ใช่การบอกให้หุบปาก หรือจับเข้าคุก แต่คือการให้โอกาสเขาแสดงความคิดเห็นอย่างเต็มที่ แล้วเราค่อยตอบด้วยหลักฐานและเหตุผลของเรา

นี่แหละคือวิธีที่เราควรคุยกัน

 

Thailand is in good company.

What do these countries have in common?

Thailand, Saudi Arabia, China, North Korea

Answer: They all have great legal systems to guarantee free speech for those who respect the state and leader. You can tell from the excellent placements in several recent global rankings.

Freedom House, Global Press Freedom Ranking, 2011
Thailand (138th), Saudi Arabia (177th), China (184th), North Korea (196th) out of 196 countries.

Reporters Without Borders, Press Freedom Index, 2010
Thailand (153th), Saudi Arabia (157th), China (171th), North Korea (177th) out of 178 countries.

Let’s go into some details.

Thailand

A 20-year jail sentence was given for sending 4 messages violating the lese majesty law. A website administrator received a 13-year sentence, because his comments were considered insulting to the King. Article 112 of the Penal Code states that a person who insults or disrespects the monarchy will face a 3 – 15 year jail term. Article 14 in the Computer Crimes Act has been used to suppress websites which violate the lese majesty law. We even have “cyber warriors” to report on bad websites.

These are good methods to ensure that people will only express their utmost love and respect for the King. And there is no possibility whatsoever for any kind of abuses of the law to punish political dissenters.

Saudi Arabia

Bloggers and journalists who speak against the royal family and religious authorities are arrested. Books and authors deemed offensive are banned. All international internet traffic goes through a state institution first.

Most of the media is aware of the restrictions, so they take care not to publish anything that might offend the authorities. This is fair and just. The bad people who disrespects the monarchy and disagrees with the government shouldn’t have a chance to express themselves.

China

Rights lawyers, journalists and activists who criticize the government are arrested and “dissappeared” by the police. The Great Internet Firewall of China is well-known.

In this way, unwanted views from both domestic and international sources can be shut off. Good job! If you don’t have anything good to say about the government, just keep it to yourself. And some topics, like democracy and student uprisings, are definitely off-limits. The state knows what kind of information its citizens should have.

North Korea

People are arrested for “listening to foreign broadcasts” and “possessing dissident publications” which are crimes against the state and their perpetual Great Leader. The media is totally owned by the state. The internet is cut off, except for a select few.

This system is the greatest! It’s the only way to make sure that everybody will love the state and the Great Leader. No one can have anything but positive thoughts about the Leader. Isn’t this wonderful?

In each of these countries and some others, citizens are totally free to express themselves, as long as they don’t say anything against the people in charge. After all, you can’t have freedom of expression without a few rules, right? And who would know better about setting the rules than the people in charge themselves?

We are not Saudi Arabia, China or North Korea. At least, not yet. But we’re less different from them than you think.

References

The Land of Restricted Speech

In a land where you are handed a 20-year jail sentence for sending 4 messages, do you have freedom of speech?

Of course not. What a ridiculous question.

Is the jail sentence appropriate? Should lese majesty be a crime, punishable by law?

If your answer to both questions is something other than an immediate “NO!”, you’ve got some serious rethinking to do.

Whenever I start this kind of discussion, I find that people always bring up a lot of irrelevant points to obscure the issue. So let’s get them out of the way first.

For example, some reply that the King is a great person and he should be respected. This is totally irrelevant. I don’t care if he’s the son of God or a totally despicable person. No one should be exempted from criticism.

Another criticism that I’ve received is that this issue is a small one, so I should be focusing on more important problems. This is an outright fallacy. The existence of a bigger problem does not make smaller problems disappear. And this issue is surely a most important one for the guy who’s about to go to jail.

Another irrelevant comment: that the King was not behind this lese majesty law. So what? That point is not under dispute. We are talking about whether a criticism of a special person should be a crime or not.

One more side issue: that the man will surely be pardoned by the King. Then why send him to jail in the first place? This does not negate the fact that criticism of the King is a crime under Thai law.

One last fallacy: Some say we shouldn’t change the situation, because the institution of monarchy has been with us for a long time. This reasoning can also be used to justify slavery, racism, and denial of women’s rights.

Why do I want this right to freely express my opinions? Because I do not want the law enforcement to tell me who I can and cannot criticize. Because the right not to be offended does not exist. Because I think that suppressing contrary opinions only show that you have no reasonable replies. Because I don’t want the lese majesty law to be used as a tool to discredit others.

The only way to stop any kind of criticism, irony, or disrespect on the internet is to cut the internet connection in Thailand. The same goes for phone and message systems. While you’re at it, why not stop teaching people how to read and write? That’s the only surefire way to stop every unwanted expression.

When all is said and done, it comes down to this question: Are you for free speech or not?

I think Voltaire had the best answer when he said “Even though I do not agree with what you say, I will defend to the death your right to say it.”

If this essay makes you angry, that means I got my point across. If it doesn’t, I’m glad you’re on the side of free speech.

Thoughts in Thai, English and Japanese from a chemistry grad student

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 42 other followers