The Land of Restricted Speech

In a land where you are handed a 20-year jail sentence for sending 4 messages, do you have freedom of speech?

Of course not. What a ridiculous question.

Is the jail sentence appropriate? Should lese majesty be a crime, punishable by law?

If your answer to both questions is something other than an immediate “NO!”, you’ve got some serious rethinking to do.

Whenever I start this kind of discussion, I find that people always bring up a lot of irrelevant points to obscure the issue. So let’s get them out of the way first.

For example, some reply that the King is a great person and he should be respected. This is totally irrelevant. I don’t care if he’s the son of God or a totally despicable person. No one should be exempted from criticism.

Another criticism that I’ve received is that this issue is a small one, so I should be focusing on more important problems. This is an outright fallacy. The existence of a bigger problem does not make smaller problems disappear. And this issue is surely a most important one for the guy who’s about to go to jail.

Another irrelevant comment: that the King was not behind this lese majesty law. So what? That point is not under dispute. We are talking about whether a criticism of a special person should be a crime or not.

One more side issue: that the man will surely be pardoned by the King. Then why send him to jail in the first place? This does not negate the fact that criticism of the King is a crime under Thai law.

One last fallacy: Some say we shouldn’t change the situation, because the institution of monarchy has been with us for a long time. This reasoning can also be used to justify slavery, racism, and denial of women’s rights.

Why do I want this right to freely express my opinions? Because I do not want the law enforcement to tell me who I can and cannot criticize. Because the right not to be offended does not exist. Because I think that suppressing contrary opinions only show that you have no reasonable replies. Because I don’t want the lese majesty law to be used as a tool to discredit others.

The only way to stop any kind of criticism, irony, or disrespect on the internet is to cut the internet connection in Thailand. The same goes for phone and message systems. While you’re at it, why not stop teaching people how to read and write? That’s the only surefire way to stop every unwanted expression.

When all is said and done, it comes down to this question: Are you for free speech or not?

I think Voltaire had the best answer when he said “Even though I do not agree with what you say, I will defend to the death your right to say it.”

If this essay makes you angry, that means I got my point across. If it doesn’t, I’m glad you’re on the side of free speech.

3 thoughts on “The Land of Restricted Speech”

  1. “…สิ่งที่ต้องการจะสื่อคือ รู้แล้วว่าคุณไม่ชอบเขา คุณพยายามจะหาเรื่องที่จะติเขาให้ได้ แต่มันยังมีเรื่องที่เป็นแก่นสารกว่านี้ให้ติอีกมากมาย…”
    จาก “วิจารณ์อย่างใช้ความคิด”

    “…Another criticism that I’ve received is that this issue is a small one, so I should be focusing on more important problems. This is an outright fallacy. The existence of a bigger problem does not make smaller problems disappear. And this issue is surely a most important one for the guy who’s about to go to jail….”
    จาก “The Land of Restricted Speech”

    อ้าว สองมาตรฐานรึเปล่าครับ??
    ผมไม่ได้ว่าคุณผิดนะครับ
    ผมเชื่อว่าคนที่คิดอย่างเป็นตรรกะอย่างดีอย่างคุณ น่าจะมีคำอธิบายให้ผมได้
    ไว้ว่างๆ รบกวนช่วยชี้ความแตกต่างระหว่างสองกรณีนี้หน่อยนะครับ
    คิดซะว่าแบ่งปันมุมมองจากผู้กำลังฝึกใช้ตรรกะอย่างผมละกันนะครับ😀

    1. Hello, Mr. Concern Troll! Thanks for your sarcastic and smug comment.

      Perhaps I was not clear on the point.

      In the previous post, I do not deny that the PM’s speaking skill is a problem. The point that I’m trying to make, and the one that you seem to be having a difficulty in understanding, is that this problem is an insubstantial one from the viewpoint of evaluating a prime minister. If you think her speech problems is important, I’d like to hear why.

      The point I’m trying to make in this post, is that the issue of free speech is a very substantial issue for Thailand. Again, if you can make a case that it is not, I’d be happy to hear it.

      And by the way, the false humility doesn’t fool anybody.

      1. ขอบคุณสำหรับคำตอบนะครับ

        ที่ผมจะพิมพ์ต่อไปนี้ อาจฟังดูเถียงหรือหาเรื่องเล็กน้อย แต่ผมขอออกตัวไว้ก่อนว่าผมไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้น แค่อยากฝึกการใช้ตรรกะน่ะครับ ต้องขอโทษและขอให้คุณอย่าเก็บมาเป็นอารมณ์หากถ้อยคำไหนฟังดูชวนทะเลาะนะครับ

        จากคำตอบด้านบน สรุปคือคุณมองว่าทั้งเรื่องนายกและเรื่อง free speech เป็นปัญหาทั้งคู่ แต่ปัญหาการพูดของนายกเป็นเรื่องไม่สำคัญ แต่ปัญหา free speech เป็นเรื่องสำคัญ ถูกไหมครับ

        ถ้าอย่างนั้นผมว่าเราก็สมควรถกเถียงกันทั้งสองปัญหา เพราะอย่างที่คุณว่าไว้ว่าการมีปัญหาสำคัญมากกว่า ไม่ได้แปลว่าปัญหาที่สำคัญน้อยกว่าจะหายวับไปเอง ไม่ต้องแตะ
        ตราบใดที่ทักษะการอ่านการพูดของนายกเป็นปัญหา ประชาชนก็ย่อมวิจารณ์ได้ เพราะถึงแม้จะมีปัญหาอื่นที่สำคัญกว่า แต่การอ่านการพูดก็ยังเป็นปัญหาที่สามารถถูกวิจารณ์และสมควรได้รับการแก้ไขอยู่ดี

        ทีนี้พักเรื่องควรหรือไม่ควรเอาเวลามานั่งวิจารณ์การอ่านการพูดของนายกกันก่อน เพราะผมกำลังจะวิจารณ์ 555

        ผมขอเสนอความเห็นส่วนตัวว่าทักษะในการอ่านสคริปท์ของนายกเป็นปัญหาสำคัญอย่างไร โดยขอแยกคิดเป็นส่วนๆ ดังนี้

        – การพูดตะกุกตะกัก เป็นปัญหาด้านบุคลิกภาพ ซึ่งสำหรับผมแล้วมองว่าเป็นเรื่องที่ควรแก้ไข แต่ยังไม่ใช่ปัญหาสำคัญ

        – การพูดผิด ที่คนวิจารณ์กันมากคือการอ่านชื่อเดือนผิดหรือการอ่านจำนวนผิด หากแค่ความผิดกรณีดังกล่าวนับว่าเป็นปัญหาในแง่ของความน่าเชื่อถือของผู้นำประเทศ แต่ไม่เป็นปัญหาสำหรับการสื่อสาร เพราะเป็นความผิดที่ผู้ฟังสามารถเข้าใจได้ทันทีว่าสิ่งที่ถูกน่าจะเป็นอะไร
        แต่สิ่งที่เป็นปัญหาสำคัญคือ ผู้ฟังจะแน่ใจได้อย่างไรว่านายกไม่ได้พูดผิดในเรื่องอื่นที่ผู้ฟังจับไม่ได้หรือจับได้ยาก เช่น นายกอาจตื่นเต้นจนเติมคำว่า “ไม่” แค่คำเดียวไปในประโยคจนความหมายทั้งประโยคเปลี่ยนไป หรือสมมตินายกประกาศว่า “เขตบางปะอินกำลังจะน้ำท่วม ให้รีบอพยพโดยเร็วที่สุด” แต่ความเป็นจริงคือเขตบางกะปิ (ถึงจะเป็นคำที่ไม่น่าอ่านผิด แต่จากความผิดพลาดที่เราเคยจับได้ จะผิดคำนี้ก็มีโอกาสนะครับผมว่า) เท่ากับว่าจะมีประชาชนถึงสองเขตที่เดือดร้อนเพราะความผิดเพียงเล็กน้อยนี้ ชาวบางปะอินที่ต้องตาลีตาเหลือกหนีน้ำกันให้วุ่นทั้งที่ไม่ท่วม กับชาวบางกะปิที่หนีน้ำไม่ทันเพราะไม่ทราบ

        หรือหากสมมติวันดีคืนดีมีประเทศเพื่อนบ้านประสบภัยธรรมชาติ นายกให้สัมภาษณ์ออกสื่อต่างประเทศว่ารัฐบาลไทยยินดีมอบเงินช่วยเหลือ one billion US dollar ทั้งที่ในสคริปท์เขียนว่า one million US dollar ใครจะจ่ายส่วนต่างล่ะครับเนี่ย
        แน่นอนว่าในความเป็นจริงคงต้องมาพูดแก้และขอโทษทีหลัง แต่จะกลายเป็นว่าการบริจาคครั้งนี้ดันสร้างความอับอายให้นายก รัฐบาล และประเทศชาติแทนนะครับ

        แค่นี้แหละครับ ประเด็น free speech ผมเห็นว่าเป็นปัญหาสำคัญเช่นกัน ขออนุญาตไม่ออกความเห็นเพิ่มเติมนะครับ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s